Αρχείο για Ιουλίου 2010

To be or not to be?

Ο κοινός παρανομαστής ενός ενδιαφέροντος διαλόγου που διεξάγεται τον τελευταίο καιρό στα πλαίσια της αριστεράς όσον αφορά την παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ και τη διατήρηση του κοινού νομίσματος, ή την έξοδο από αυτή με ταυτόχρονη υποτίμηση, είναι το ταξικό συμφέρον, εν προκειμένω το συμφέρον των εργαζομένων.

Κοινός ο παρανομαστής, αντιδιαμετρικά αντίθετες οι προτάσεις στρατηγικής κατεύθυνσης. Γιατί; Μερικά κείμενα και λίγα σχόλια για τις διαφορετικές υποθέσεις εργασίας που χρησιμοποιούνται ίσως να ξεκαθαρίζουν λίγο τα πράγματα.  Παρότι τα κείμενα είναι κατά βάση οικονομικά, οι υποθέσεις εργασίας είναι- φυσικά- και πολιτικές. Το ίδιο και τα συμπεράσματα.

«Κοινή συνέντευξη Κώστα Λαπαβίτσα και Σταύρου Τομπάζου στο περιοδικό «Κόκκινο» , 2/5/2010

«Η άρνηση πληρωμής του χρέους και οι παγίδες» – Κώστας Καλλωνιάτης (ΑΥΓΗ, 4/7/2010)

«Το χρέος, το ευρώ και οι θέσεις της αριστεράς»- Κώστας Λαπαβίτσας (ΑΥΓΗ, 11/7/2010)

«Το χρέος, το ευρώ και οι θέσεις της αριστεράς», (Β’ μέρος)- Κώστας Λαπαβίτσας (ΑΥΓΗ, 13/7/2010)

«Το φαντασιακό της αριστεράς και η πρόταση εξόδου από το ευρώ»-Γιάννης Μηλιός, Σπύρος Λαπατσιώρας, (ΑΥΓΗ, 18/7/2010)

«Εγκώμιο των νομισματικών υποτιμήσεων» – Ηλίας Ιωακείμογλου, (ΑΥΓΗ, 20/7/2010)

«Μονομερής διαγραφή του χρέους: Συζήτηση των πολιτικών προϋποθέσεων»- Πέτρος Λινάρδος-Ρυλμόν (ΕΠΟΧΗ, 19/9/2010)

«Ο φετιχισμός του ευρώ»- Ευκλείδης Τσακαλώτος (ΑΥΓΗ 5/9/2010)

«Περί της στάσης πληρωμών»- Ευκλείδης. Τσακαλώτος (ΑΥΓΗ, 26/9/2010)

«Αιχμάλωτοι του ευρώ» (Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης, 1/10/2010)

«Ευρωπαϊσμός ή διεθνισμός;» (Εποχή, 20/11/2010)

«Ευρωπαϊσμός ή διεθνισμός; Διεθνισμός, βέβαια » (Εποχή, 28/11/2010)

http://www.cepr.net/index.php/op-eds-&-columns/op-eds-&-columns/a-response-to-krugman-on-greece-and-the-euro


και δύο παλιότερα άρθρα για την πρόταση περί στάσης πληρωμών:

«Το πρώτο τανγκό στην ευρωζώνη;»- Γιάννης Βαρουφάκης (protagon, 26/04/2010)

» ‘Επρεπε να αξιοποιήσουμε το μεγάλο μας χρέος!…»- Γιάννης Βαρουφάκης (συνέντευξη στον Παύλο Κλαυδιανό), (ΕΠΟΧΗ, 9/5/2010)

Hint: Ο διάλογος δεν διεξάγεται -καλώς ή κακώς – εν κενώ. Ούτως ειπείν, τις τελευταίες δύο βδομάδες τα σενάρια για διάλυση της ευρωζώνης γίνονται όλο και εντονότερα. Ήδη, μέσα στην άνοιξη, αναλυτές-opinion leaders σε μεγάλες οικονομικές εφημερίδες της έδιναν διάρκεια ζωής 2-10 χρόνια. For the record.

1 σχόλιο

While you were sleeping… (ή αλλιώς, «Η κρίση τελείωσε για τους πολύ πλούσιους», του Jean Gadrey)

Τι απέγιναν τα δισεκατομμύρια δολάρια που έδωσαν τα κράτη για τη «διάσωση των τραπεζών» μετά το ξέσπασμα της κρίσης το 2008; Ένα μέρος της απάντησης είναι: χρησιμοποιήθηκαν για να…σώσουν τα πλούτη των πλουσίων. Η διαπίστωση αυτή, εξ’ άλλου, δεν προκαλεί μεγάλη έκπληξη, δεδομένου ότι αυτοί είναι που ελέγχουν τις τράπεζες και τα κεφάλαια κάθε είδους.

Για τους πολύ πλούσιους, λοιπόν, η κρίση έχει τελειώσει. Όχι βέβαια οριστικά, αλλά προς το παρόν τα πάνε μια χαρά!  Το «World Wealth Report» του Ιουνίου 2010-μια ετήσια έκθεση των Capgemini και Merrill Lynch (μεγάλες εταιρείες συμβούλων εξοικειωμένες με τέτοια θέματα γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι πελάτες τους), το επιβεβαιώνει. (έκθεση).

Η έκθεση επικεντρώνεται στους  HNWIs. Όχι, δεν πρόκειται για κάποια μετάλλαξη του ιού Η5Ν1, αλλά για τους λεγόμενους «Ηigh Νet Worth Individuals», τους ανθρώπους, δηλαδή, η περιουσία των οποίων «σε στοιχεία που μπορούν να επενδυθούν» και εξαιρουμένης της κύριας κατοικίας τους, υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο δολάρια. Από δω και στο εξής θα αναφέρομαι σ’ αυτούς ως «οι πολύ πλούσιοι». Ο αριθμός τους, το 2009, υπερέβη το ρεκόρ του 2007: 10 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο (ή 0,15% του παγκόσμιου πληθυσμού), από τους οποίους 53,5% βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία και τη Γερμανία, την τριάδα των πλουσίων. Η συνολική περιουσία τους έχει, σχεδόν, επανέλθει  στο προ-κρίσης επίπεδο: ήτοι 39. 000 δισ. ευρώ το 2009. Το αντίστοιχο ποσό για το 2008 ήταν «μόνο» 32.800 ευρώ. Μέρος της ανάκαμψης οφείλεται αναμφίβολα στην εφαρμογή του γνωστού συνθήματος: «φορολογούμενοι όλων των χωρών, ενωθείτε για να βοηθήσετε τους πολύ πλούσιους. Βοηθώντας τους πολύ πλούσιους επιτελείτε έργο κοινής ωφελείας». Η Christine Lagarde, επίσης εξοικειωμένη με το θέμα, ως πρώην δικηγόρος, έχει αποδειχθεί ότι: «Λέγεται συχνά ότι αυτή η (ασπίδα φόρου) αφορά μόνο το πλουσιότερο τμήμα του πληθυσμού. Αυτοί δεν είναι, όμως, που κινούν την οικονομία;» (απόσπασμα από το «Là-bas Hebdo» της 21 Μαρτίου, 2010).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Η Ελλάδα αναδιαρθρώνει το χρέος (;)

Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου των Financial Times που δημοσιεύτηκε πριν από 2 μέρες,  χωρίς όμως το ερωτηματικό. Το κείμενο αναφέρεται στα χρέη του ελληνικού δημοσίου, με αφορμή την κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία και τις οφειλές προς τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες/προμηθευτές των νοσοκομείων, θέμα γνωστό εδώ και αρκετό καιρό.

Όπως αναφέρεται σε κοινό δελτίο τύπου του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αληλλεγγύης και του Υπουργείου Οικονομικών (link), τα χρεή των δημόσιων νοσοκομείων για την περίοδο 2007-2009 ανέρχονται σε 5,36 δις ευρώ και αποφασίστηκε να εξοφληθούν έναντι ομολόγων του ελληνικού δημοσίου «μηδενικού επιτοκίου».

Τι σημαίνει αυτό; Αντί για 5 τρις, το κράτος δίνει  5 ομόλογα (που λέει ο λόγος) χωρίς όμως να αποδίδει τόκο. Οι προμηθευτές λοιπόν  μπορούν να πάρουν τα ομόλογα και να τα προεξοφλήσουν σε κάποια ή σε κάποιες «ενδιαφερόμενες» τράπεζες (τα εισαγωγικά έχουν να κάνουν με σχόλιο που γίνεται στο άρθρο, ότι το ενδιαφέρον είναι επί του παρόντος μειωμένο, έως και ανύπαρκτο και συνεπώς η αξία των τίτλων είναι στον αέρα). Προεξοφλώντας τα λοιπόν, σύμφωνα πάλι με τους υπολογισμούς των Υπουργείων, οι προμηθευτές θα χάσουν περίπου 19% της αξίας των απαιτήσεών τους….(εξ’ ου και ο ισχυρισμός-χωρίς ερωτηματικό- περί αναδιάρθρωσης).

Τι γίνεται λοιπόν σ’ αυτή την περίπτωση; Ποιός κρατάει το μαχαίρι και ποιός το πεπόνι; Αντιγράφω από το άρθρο: «Αυτό που κάνουν οι φαρμακευτικές (όταν σταματούν ή καθυστερούν οι πληρωμές) είναι να προμηθεύουν μόνο τα βασικά, όπως πενικιλίνη ή ινσουλίνη. Στο τέλος σταματούν ακόμη και αυτό. Εάν είσαι εξαγωγέας δεν είσαι διατεθειμένος να μείνεις με ένα παλιό χρέος, αναγκαστικά το πουλάς».

Πρόκειται για ένα μικρό μόνο δείγμα των τεράστιων και περίπλοκων προβλημάτων που συνδέουν την «ελληνική κρίση» με τα δημόσια αγαθά και υπηρεσίες. Αλλά εδώ «δε μιλάμε για κέρδη και ζημιές, εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ζωές!»

(cheers to brillios for bringing the article to my attention! 😉 )

1 σχόλιο