Το τζάμπα δεν πέθανε! (2011: Ευρωπαϊκό Έτος εθελοντισμού)

Το 2010 ανακηρύχθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή «έτος ενάντια στη φτώχεια»  με βασικό στόχο: «..την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και την επιβεβαίωση της πολιτικής δέσμευσης της ΕΕ και των κρατών-μελών της για την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού».

Το 2010 η φτώχεια στην Ευρώπη έφτασε το 16,5%  (20,1% στην Ελλάδα, 19, 6% στην Ισπανία, 18,5% στην Πορτογαλία και 18,7% στην Ιταλία) [1] ενώ οι μισθοί, τα επιδόματα, οι κοινωνικές μεταβιβάσεις και οι υπηρεσίες του κοινωνικού κράτους που λειτουργούν ως αντίβαρο στην επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου εργαζόμενων και ανέργων, βρίσκονται μέσα στη συγκυρία της κρίσης υπό σφοδρή αμφισβήτηση. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Ελληνικού Παρατηρητηρίου Φτώχειας, ο μηνιαίος μισθός που εξασφαλίζει ότι ένας έλληνας ζει πάνω από το όριο της φτώχειας είναι 810 ευρώ, τη στιγμή που ο κατώτατος μισθός είναι 560€, ενώ ο παράγοντας με τη μεγαλύτερη επίδραση στη μείωση της φτώχειας και της ανισότητας στη χώρα -οι συντάξεις- είναι επίσης υπό κατάρρευση.

Η ειρωνεία είναι προφανής, μπορεί όμως να γίνει ακόμα προφανέστερη αν επισκεφθεί κανείς την ιστοσελίδα της Γενική Γραμματείας Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων της ΕΕ, όπου τα προγράμματα δράσης για την καταπολέμηση της φτώχειας εξειδικεύονται κατά χώρα [2]. Εκεί λοιπόν θα διαπιστώσει ότι το «Ημερολόγιο Εκδηλώσεων» της Ελλάδας για το 2010 περιέλαβε τις εξής τέσσερις δράσεις:

1. Εκδήλωση για την έναρξη του Ευρωπαϊκού Έτους κατά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

2. Εκδήλωση με θέμα την αξιοπρέπεια και τις ευπαθείς ομάδες

3. 2η εκδήλωση με θέμα την αξιοπρέπεια και τις ευπαθείς ομάδες που διοργανώθηκε από το διεθνή οργανισμό “Πνευματική Υγεία και Κοινωνικός Αποκλεισμός”

4. Έκθεση για την ηλεκτρονική μάθηση στην Ελλάδα (ElearningExpo 2010)

Εν συντομία, στη χώρα με το υψηλότερο ποσοστό φτώχειας στην ΕΕ-15 και ένα από τα υψηλότερα μεταξύ των χωρών της ΕΕ-27 [3], όπου το 70% των φτωχών είναι μακροχρόνια φτωχοί και το 23,8% των παιδιών 7-15 ετών ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, το πρόβλημα προσεγγίστηκε με μια εκδήλωση για την ηλεκτρονική μάθηση (!!!) και δύο εκδηλώσεις ευαισθητοποίησης για την αξιοπρέπεια των φτωχών (χρηματοδοτούμενες από την ΕΕ, στο πλαίσιο της Ανοιχτής Μεθόδου Συντονισμού που ακολουθείται σε θέματα κοινωνικής πολιτικής).

Ας ξεφύγουμε όμως από το πλαίσιο του «Ευρωπαϊκού Έτους» και ας δούμε πώς αντιμετωπίζεται το ζήτημα της φτώχειας στα επίσημα κείμενα πολιτικής της ΕΕ. Σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη, η οικονομική μεγέθυνση και η πρόσβαση στην αγορά εργασίας αποτελούν επαρκείς συνθήκες για τη μείωση της φτώχειας και των ανισοτήτων μέσω του «trickle down effect» – της θεωρίας, δηλαδή, σύμφωνα με την οποία τα οφέλη της μεγέθυνσης διαχέονται στην κοινωνία συνολικά και μειώνουν τις μεγάλες εισοδηματικές ανισότητες-, ενώ ο αναδιανεμητικός ρόλος του κράτους μέσω των πολιτικών κοινωνικής προστασίας αποθαρρύνεται, γιατί θεωρείται ότι μειώνει τα κίνητρα για συμμετοχή στην αγορά εργασίας.

Σειρά μελετών έχουν κατδείξει ότι η οικονομική μεγέθυνση δεν μειώνει αυτόματα τη φτώχεια, ότι η αναδιανεμητική επίδραση της μεγέθυνσης εξαρτάται από τον τρόπο οργάνωσης του συστήματος κοινωνικής προστασίας και ότι η συμμετοχή σε μια επισφαλή και κακοπληρωμένη αγορά εργασίας δεν εξασφαλίζει την υπέρβαση του ορίου της φτώχειας. Πέραν τούτου όμως, τι γίνεται όταν η ανεργία αυξάνεται λόγω της κρίσης και της προκυκλικής οικονομικής πολιτικής; Τότε λοιπόν η ΕΕ έρχεται να διοργανώσει το Ευρωπαϊκό Έτος Εθελοντισμού για να μας θυμίσει ότι «…ο εθελοντισμός είναι μια έκφραση κοινωνικής συμμετοχής που ενδυναμώνει τις κοινές ευρωπαϊκές αξίες, όπως η αλληλεγγύη και η κοινωνική συνοχή [και ότι] η εθελοντική δραστηριότητα δίνει την ευκαιρία στους ανθρώπους να αυξήσουν την απασχολησιμότητά τους» [4]. Έρχεται λοιπόν να διαθέσει 11 εκατ. ευρώ για να διαμορφώσει το κατάλληλο περιβάλλον για τη βελτίωση της ποιότητας του εθελοντισμού.  Όπως φαίνεται, όταν η πραγματικότητά μας δε συμφωνεί με το σουρεαλισμό τους, τόσο το χειρότερο για μας. «Εθελοντές» όλων των χωρών ενωθείτε!


[1] Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat φτάνουν μέχρι το 2008, αλλά οι μεταβολές μέχρι το 2010 είναι πολύ μικρές.

[3] Ακόμα και αν συνυπολογίσουμε ότι η οικογένεια ως δίχτυ προστασίας λειτουργεί ως αντίβαρο.

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: