Ποιός παγίδευσε τον Υπουργό Οικονομικών;

Ως Υπουργός Οικονομικών, θα ήθελα να είχα καταθέσει στην ελληνική Βουλή έναν διαφορετικό Προϋπολογισμό για το 2013.
Γ. Στουρνάρας, συζήτηση για την έγκριση
του Κρατικού Προϋπολογισμού του 2013 στη Βουλή, 11/11/2012 [1]

Η ομιλία του Γιάννη Στουρνάρα στη συζήτηση για την έγκριση του Κρατικού Προϋπολογισμού του 2013 δομήθηκε στη βάση πέντε ερωτημάτων:

1. Υπάρχει άλλος δρόμος [για την αντιμετώπιση της κρίσης] από αυτόν που προτείνει η κυβέρνηση;
2. Χρειάζεται η χώρα την επόμενη δόση και πότε θα την λάβουμε;
3. Μπορούμε να διαγράψουμε μονομερώς το χρέος;
4. Μπορούμε να καταργήσουμε το Μνημόνιο και να πάρουμε τη δόση;
5. Είναι βιώσιμο το ελληνικό χρέος;

Τα ερωτήματα αυτά έχουν ένα κοινό στοιχείο: Ότι αποφεύγουν να θέσουν ρητά ως στόχους τα ζητήματα που επί της ουσίας θα έπρεπε να αντιμετωπίζει η δημοσιονομική πολιτική. Ο λόγος είναι ότι αυτή η δημοσιονομική πολιτική δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει.

Μια ματιά στα βασικά μακροοικονομικά μεγέθη που περιλαμβάνουνται τόσο στο μέρος της εκτέλεσης του φετινού προϋπολογισμού, όσο και στις προβλέψεις για το 2013, αρκεί γι’ αυτή τη διαπίστωση. Το ΑΕΠ πέφτει κάτω από τα 200 δις ευρώ, η ύφεση διαμορφώνεται στο -6,5% (με τις υπεραισιόδοξεις προβλέψεις για το 2013 να μοιάζουν εκτός οικονομικής πραγματικότητας), η ανεργία ξεπερνά το 22% (σαφώς υποεκτιμημένη τόσο στην πραγματική της διάσταση, όσο και στην εξέλιξή της), το χρέος φτάνει το 175% του ΑΕΠ με προοπτική να προσεγγίσει το 190% το 2013, ενώ οι μηχανισμοί ανάπτυξης που υποτίθενται (η κάλυψη της μείωσης της δημόσιας κατανάλωσης και επένδυσης από την ιδιωτική, η βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος, η αύξηση της παροχής ρευστότητας από την πλευρά των τραπεζών) δεν φαίνεται να ενεργοποιούνται.

Πώς λοιπόν μπορεί να συγκροτηθεί η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης για την υπεράσπισή του Προϋπολογισμού χωρίς να γίνεται προφανές ότι ούτε η ίδια μπορεί να πιστεύει στην επίτευξη των στόχων του; Η απάντηση είναι απλή. Με την αντικατάσταση των στόχων.

Επιστρέφοντας στην ομιλία του Υπ. Οικονομικών μπορούμε να κάνουμε τις εξής διαπιστώσεις:

1. Ένας από τους βασικούς στόχους της έγκρισης του φετινού Κρατικού Προϋπολογισμού είναι να πάρουμε τη δόση του δανείου: αυτό καταδεικνύει τόσο η επίμονη αναφορά του υπουργού στη σημασία της για τη λειτουργία της οικονομίας, όσο και οι δημόσιες τοποθετήσεις πολλών στελεχών της κυβέρνησης στην προσπάθειά τους να επιχειρηματολογήσουν για τους λόγους έγκρισης των νέων μέτρων.

2.  Το Μνημόνιο είναι ο μόνος τρόπος να μην έρθουμε σε σύγκρουση με τους όρους των πιστωτών μας και άρα να πάρουμε τη δόση του δανείου.

3. Ακόμα κι αν διαπιστώνουμε ότι το Μνημόνιο δεν εξυπηρετεί ούτε την οικονομική ανάκαμψη, ούτε την κοινωνική ευημερία, πρέπει να το ακολουθήσουμε γιατί η επίτευξη των τελικών αυτών στόχων περνάει μέσα από την πολιτική της λιτότητας, παρότι τώρα φαίνεται να τους υπονομέυει.

4. Όποιος πιστεύει ότι το μείγμα πολιτικής που προωθείται  για την αντιμετώπιση του χρέους δεν θα φέρει “υψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, επαρκή έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις και τοκοχρεολύσια που εξυπηρετούνται από το πρωτογενές πλεόνασμα” ώστε να καταστεί βιώσιμο μέχρι το 2020, προτείνει ένα δρόμο προς την καταστροφή. Η διαπίστωση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις περισσότερες διεθνείς μελέτες σχετικά με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, που έχουν ως λογικό επακόλουθο την μείωσή του σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ως απαραίτητη προϋπόθεση και όχι ως επικουρικό υποπροϊόν από την «επιτάχυνση της διαδικασίας ενοποίησης της ΕΕ».

Με λίγα λόγια, για να είχε μπορέσει να καταθέσει ο υπουργός Οικονομικών έναν διαφορετικό Προϋπολογισμό για το 2013 θα έπρεπε να είχε θέσει διαφορετικούς στόχους. Στόχους για την εγκατάλειψη της πολιτικής της λιτότητας όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη, για την μείωση της ανεργίας, για την πάταξη της φοροδιαφυγής[2], για την κάλυψη των βασικών αναγκών υγείας, περίθαλψης, στέγης, διατροφής και παιδείας. Για την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης, για τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο που να μην πλήττει εκ νέου τα ασφαλιστικά ταμεία, τους μικρο-ομολογιούχους και τους δημόσιους οργανισμούς. Ο λόγος που δεν μπορεί να το κάνει είναι γιατί είναι παγιδευμένος μέσα στις ίδιες  του τις πολιτικές επιλογές.

Σημειώσεις

[1] http://www.minfin.gr/portal/el/resource/contentObject/id/1626f64f-1f18-496f-a231-c6d9d612cc18

[2] Ο Προϋπολογισμός του 2013 δεν προβλέπει έσοδα από την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: