Archive for category σχόλια

The Soul of Man under Socialism

by Oscar Wilde

The chief advantage that would result from the establishment of Socialism is, undoubtedly, the fact that Socialism would relieve us from that sordid necessity of living for others which, in the present condition of things, presses so hardly upon almost everybody. In fact, scarcely anyone at all escapes.

Now and then, in the course of the century, a great man of science, like Darwin; a great poet, like Keats; a fine critical spirit, like M. Renan; a supreme artist, like Flaubert, has been able to isolate himself, to keep himself out of reach of the clamorous claims of others, to stand ‘under the shelter of the wall,’ as Plato puts it, and so to realise the perfection of what was in him, to his own incomparable gain, and to the incomparable and lasting gain of the whole world. These, however, are exceptions. The majority of people spoil their lives by an unhealthy and exaggerated altruism—are forced, indeed, so to spoil them. They find themselves surrounded by hideous poverty, by hideous ugliness, by hideous starvation. It is inevitable that they should be strongly moved by all this. The emotions of man are stirred more quickly than man’s intelligence; and, as I pointed out some time ago in an article on the function of criticism, it is much more easy to have sympathy with suffering than it is to have sympathy with thought. Accordingly, with admirable, though misdirected intentions, they very seriously and very sentimentally set themselves to the task of remedying the evils that they see. But their remedies do not cure the disease: they merely prolong it. Indeed, their remedies are part of the disease.

They try to solve the problem of poverty, for instance, by keeping the poor alive; or, in the case of a very advanced school, by amusing the poor.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Διεθνής Έκθεση Ανταγωνιστικότητας και εργασία

Αντιγράφω ένα κομμάτι από τη Διεθνή Έκθεση Ανταγωνιστικότητας που περιγράφει την εργασία ως έναν από τους 12 πυλώνες της ανταγωνιστικότητας. Ο κυνισμός της διατύπωσης μου έκανε φοβερή εντύπωση, ειδικά σ’ συτή τη συγκυρία (ή μήπως λόγω αυτής της συγκυρίας δεν έπρεπε να μου κάνει;):

«7ος Πυλώνας: Αποτελεσματικότητα στην αγορά εργασίας

Η αποτελεσματικότητα και η ευελιξία της αγοράς εργασίας εξασφαλίζουν ότι οι εργαζόμενοι θα διατίθενται στις αποτελεσματικότερες χρήσεις στην οικονομία και θα τους δίνονται κίνητρα να αποδίδουν τα μέγιστα στην εργασία τους. Γι’ αυτό, οι αγορές εργασίας πρέπει να έχουν την ευελιξία να μετακινούν τους εργαζόμενους από τη μία οικονομική δραστηριότητα στην άλλη γρήγορα και με χαμηλό κόστος και να επιτρέπουν μεταβολές στους μισθούς χωρίς κοινωνικές παρεμβολές. Η σημασία του τελευταίου έγινε προφανής με δραματικό τρόπο στις δυσκολίες που συνάντησαν χώρες με άκαμπτες αγορές εργασίας- όπως η Ισπανία- να συνέλθουν από την πρόσφατη οικονομική ύφεση…».

Κοινωνική «παρεμβολή»!! ΤΩΡΑ!!!!